Hierbij de tekst van in de kerk. ************************* DEZE TEKST WERD GESCHREVEN DOOR CHRISTOPHE, DE ZOON VAN PAUL. CHRISTOPHE VROEG MIJ HEM VOOR TE LEZEN. CHRISTOPHE VERPLAATST ZICH IN DE PERSOON VAN ZIJN PA EN DOET NADIEN NOG EEN SLOTWOORD “Ik was de op één na jongste van een gezin van 7 kinderen. Karel, Firmin, Hilda, Jean, André en Greta waren allen mijn boezemvrienden. Mijn eerste muzikale stapjes heb ik achter de piano gezet maar als tiener raakte ik enorm gefascineerd door elektrische gitaren. Ik ging dan maar oud ijzer en koper rapen en met dat geld kon ik EINDELIJK mijn eigen exemplaar kopen. Weliswaar een goedkoop ding, maar ik kon er mijn ziel in kwijt. Toen ik mijn eerste optredens afwerkte, was ik eigenlijk al jaren verliefd op mijn buurmeisje… Paulette. De vonk kon niet uitblijven en je bleef telkens bij mij toen ik met de ‘The Criminals’ mijn eerste successen boekte dankzij pater Pax . Het was het begin van een mooi liefdesverhaal. In de jaren 70, maakte ik mijn eerste plaatjes met ons orkest. Maar door omstandigheden koos ik uiteindelijk voor een solocarrière. Met succes….’Geen wonder dat ik ween’, ‘Ik ben verliefd op jou’, ‘Lief’, ‘Irina’ enzovoort enzovoort… Maar Paulette laten staan voor de muziek? Nee, dat kon ik ECHT niet! Ook niet toen men mij praktisch dwong het uit te maken met mijn enige grote liefde: Jij, Paulette. We trouwden voor een bomvolle Don-Bosco-zaal… ik herinner het me alsof het gisteren was. Er was een MASSA volk maar ik zag alleen jou. 1977 was er nieuwe mijlpaal: onze zoon Christophe. En intussen bleven we keihard werk, zo waren we opgevoed. We kwamen immers uit arme families. En het was ook van moeten. De nationale media haalden toen hun neus op voor de Vlaamse muziek. Maar NOOIT zou ik toestaan dat mijn familie dezelfde ‘zwarte sneeuw’ zou zien die ik me nog levendig herinnerde uit mijn jeugd. Gelukkig waren de ‘busnamiddagen’ die ik bijna eigenhandig ben gestart, een schot in de roos, zelfs tot in Wallonië en… we dit allemaal met z’n 2-tjes: jij en ik Samen klommen we in de jaren 90 opnieuw naar de hoogste regionen van de hitparades dankzij Tien om te Zien. “Zeg eens meisje”, “Oh Little Darling”, “Loop niet voorbij”, “Kom dichterbij” … we beleefden fantastische tijden. Ook jaren later…. Ik kon zelfs mijn tranen niet meer bedwingen toen mijn “Geen wonder dat ik ween” de muzikale rode draad werd in ‘Firmin’ (den bokser), je weet wel die film met Chris Van den Durpel. Een nieuwe generatie die mijn oude liedjes oppikte… Was ik dan toch geen ééndagsvlieg? Enfin, diep vanbinnen wist ik wel dat ik het ergens ‘had gemaakt’, maar er bleef ‘iets’ knagen. Maar dat werd telkens opnieuw weer weggeduwd door enkele mooie erkenningen: zo werd mijn hit ‘Ik ben verliefd op jou’ in 2009 opgenomen in de Eregalerij van Radio 2, de voorbije jaren was ik steevast op de afspraak tijdens de ‘Foute top 100’ van Q-music en in 2017 kreeg ik zelfs de Golden Lifetime Award, zeg maar de Oscar van het Nederlandstalige lied. Zelfs bij de jongste generatie ben ik opnieuw hip dankzij #LikeMe… Wie had dat ooit gedacht? Jarenlang heb ik ook mogen tellen op enorm trouwe en fantastische fans, die ik zo veel mogelijk in de watten trachtte te leggen. Ook door de samenwerkingen met tal van andere artiesten en met mijn danseressen bleven de hoogdagen maar duren. Ik had ook het gevoel dat organisatoren oprecht blij waren na mijn optreden, maar toch bleef ik onzeker. En dan …. Sloeg het noodlot toe…. MIJN Paulette kreeg een vreselijke zenuwziekte en ik werd neerslachtig. Hoewel ik nog steeds voldoening kreeg als ik zag hoeveel mensen ik met mijn muziek kon raken vanop het podium, stierf er een deel van mij toen je niet meer naast me stond… Een zware klap die ik nooit te boven zou komen… Jij was er tenslotte ALTIJD bij, WIJ waren een team. En dat team was niet meer…. Ik minderde ook de optredens om wat vaker bij je te kunnen zijn, maar helemaal stoppen zag ik niet zitten. Daardoor had ik ook meer vrije tijd voor de kleinkinderen Eline en Maxim. Eline zien dansen en wedstrijden winnen was fantastisch, het was net alsof ik Paulette terug zag. En samen sjotten met Maxim in de tuin….. goalen dat Maxim kon maken… niet te doen, Eden Hazard Junior!! Intussen was mijn zoon ook professioneel gestart in de muziek en ikke …. Zo fier als ne gieter hé! “Mijn zoon is ook met muziek bezig! En hij heeft ook ne studio!!!!!” Ik denk dat ik de andere artiesten de oren van “hunne kop” heb gezaagd met mijn verhalen over jouw studio. We maakten samen ook nog héél veel songs en samen scoorden we opnieuw enkele hits… maar … het werd moeilijker en moeilijker om te zingen…. Want, Meer dan 50 jaar hard werken had zijn tol geëist in de vorm van maagzuur die tot overmaat van ramp ook mijn stembanden aantastte. Wat nog erger was / was dat die VERDOMDE reflux, waar niemand een antwoord op had, me meer en meer slapeloze nachten bezorgde. ALLES heb ik geprobeerd om die reflux weg te krijgen, maar dat lukte niet. Ik werd moe en verzwakt … Ik ondernam een laatste poging om mezelf aan te sterken en ging terug lopen in mijn dorpje, Saintes. Ik voelde dat het niet goed ging, maar niemand, echt niemand kon mij een oplossing bieden voor die slapeloosheid en al gauw werd de wereld rondom mij waziger om waziger. Slapen, dat wou ik, niet meer, niet minder!! Op 12 maart 2019 ging ik even fietsen en op de terugweg, voelde ik een plotse pijn in de borst en ging het licht plots uit………. Ik werd wakker in een ziekenhuis, en verstond niet wat er gebeurde… Ik hoorde dokters praten over “Hartfalen”, “coma”, “longonsteking”, “kunstmatige beademing”, “bloedklonters” en” zware hoofdletsels”. Ik heb nog 4 weken gevochten, maar…. Op 9 april 2019 heb ik jullie verlaten……..Ik had nog zoveel zin in muziek. En natuurlijk wou ik Elientje en Maxim zien opgroeien en zo veel andere dingen nog doen. Maar het mocht niet meer. Ween niet en wees gelukkig. Want weet dat ik nu eindelijk kan slapen, iets wat me al lang niet meer lukte…. Liefste fans, dank voor jullie jarenlange toewijding, steun en enthousiasme. Liefste collega-zangers, dank voor jullie vriendschap en babbels! Denk nog eens aan mij op het podium. Liefste familie, dank voor de warmte die jullie me altijd hebben geboden. Liefste Christophe en Liesje, doe zo verder. Ik ben trots op jullie! Liefste Eline en Maxim, jullie zijn de beste kleinkinderen die ik me kan inbeelden… en zo talentvol. Elientje blijf dansen schat, want je danst de sterren van de hemel!! Maxim, scoor doelpunten en dribbel ze zot kameraad!! Liefste Paulette, droog je tranen, want ooit zijn WIJ weer een team. HET SLOTWOORD VAN CHRISTOPHE **************************************************************** Paultje ----------opa ----vriend----------peter -----------Nonkel ------------broer --------------Polle-------mentor Papa, Ik wil dit NIET eindigen !! dit MAG nu nog niet eindigen !! en toch…… is er geen ontkomen aan…. Snikkend denk ik terug aan “vlieger spelen” op jouw voeten, schuilen in jouw armen als ik niet wou gaan slapen, samen oude bandrecorder-tapes verknippen voor je optredens en samen “Sleepwalk” spelen op de gitaar…… Vaarwel en tot weerziens, ik blijf dromen van jou en mama nog meer… Moge de engelen jou begeleiden want je hebt het verdiend.